Fırkalar ve sonuç
الشيعة أنفسهم لا يريدون التقريب بل نشر المذهب
Şîanın Kendisi de Takrîb Değil, Mezhebin Yayılmasını İstemektedir
Cerh ve ta’dîldeki en büyük âlimleri Âyetullah el-Mâmekānî de bunu, eski gulâtları için yazdığı her biyografide itiraf etmiştir. Büyük kitabında bu bahse temas ettiği her yerde, eski gulâtların kendisiyle gulât sayıldıkları şeyin, bugün bütün İmâmiyye Şîası nezdinde mezhebin zarurî esaslarından hâline geldiğini ilân etmiştir. Öyleyse İsmâilîlerin İmâmiyye Şîasından kendisiyle ayrıldığı aşırılıkta artık eşit olmuşlardır. Aralarında, her birinin ilâhlaştırdığı ve Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’in mertebesinin üstüne çıkardığı şahsiyetlerden başka bir fark kalmamıştır. Hâlbuki İmâmiyye, Muhammed Hasan el-Âştiyânî’nin diliyle, göklerin ve yerin yaratılışı, cennetin ve cehennemin vasfı gibi kendisinden sahih olarak gelen gayb hususlarında ona —salavâtullâhi ve selâmühû aleyh— inanmamayı mubah kılmak istemiştir; buna karşılık imamlarına ve vehmî on ikincilerine, onları Yunan ilâhlarının mertebesine yükselten şeyleri nispet etmektedirler.
Müslüman taifeleri ile Şîa fırkaları arasında takrîbin imkânsızlığı; Nasîr-i Tûsî’nin itiraf edip ilân ettiği, Ni’metullah el-Mûsevî’nin ve Bâkır el-Hânsârî’nin kabul ettiği ve her Şiînin kabul ettiği üzere, onların usulde diğer bütün Müslümanlara muhalefet etmeleri sebebiyledir. Bu, Nasîr-i Tûsî’nin zamanında böyle idiyse, Bâkır el-Meclisî’nin zamanından bugüne kadar daha şiddetli ve daha korkunçtur.
Şüphe götürmeyen bir husus da şudur: Takrîbe razı olmayan bizzat İmâmiyye Şîasıdır. Bu sebeple bizim diyarlarımızda takrîb davetini yaymak için fedakârlık etmiş ve harcama yapmış; Şiî beldelerinde onun için bir sesin yükselmesine veya onun yolunda bir adım atılmasına, yahut onun ilim müesseselerinde bir izinin görülmesine ise yanaşmamış ve buna engel olmuştur. Bu yüzden ona davet, bu makalenin başında işaret ettiğimiz gibi, tek taraflı kalmıştır. Bu davet, eksisi artısıyla, artısı eksisiyle buluşmayan elektrik telleri gibi olmuştur. Bu sebeple bu yoldaki her iş çocuk oyuncağı gibi abes ve neticesiz kalacaktır. Ancak Şîa, Ebû Bekir ve Ömer’e lânet etmeyi ve Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’in vefatından kıyamet gününe kadar Şiî olmayan herkesten berâeti terk ederse; ve ancak Şîa, Ehl-i Beyt’in sâlih imamlarını sâlih beşer mertebesinden Yunan ilâhlarının mertebesine yükseltme akidesinden berî olursa (bu durum değişir). Çünkü bütün bunlar İslâm’a karşı bir tecavüz ve onu, İslâm şeriatının sahibi sallallâhu aleyhi ve sellem’in ve —aralarında Ali b. Ebî Tâlib ve oğullarının da bulunduğu— değerli ashâbının yönelttiği yoldan saptırmaktır. Eğer Şîa İslâm’a, onun akidesine ve tarihine karşı bu tecavüzü terk etmezse, bütün Müslümanların usulüne aykırı olan usulüyle yapayalnız kalacak ve bütün Müslümanlarca dışlanmış olacaktır.
Bu makalede daha önce süratle işaret ettiğimiz bir hakikat daha vardır: O da Irak’ta ve İran’da Tudeh Partisi’yle, İslâm âleminin geri kalanındaki tesirinden daha çok büyüyen komünizmin Şiîliğin doğurduğu bir evlat olduğudur. O iki memleketteki komünistler, Şîanın öz evlatlarındandır. Şiî mezhebini, akılla bağdaşmayan hurafelere, vehimlere ve yalanlara kökten bulanmış buldular ve onu inkâr ettiler. Karşılarında davetçileri olan, çeşitli dillerde kitapları bulunan ve davette ilmî, iktisadî ve başka usuller takip eden komünist teşkilâtlar buldular ve onların tuzaklarına düştüler. Eğer İslâm dinini fıtratıyla tanımış ve onu Şiîlik yolundan değil de selim olarak öğrenmiş olsalardı, bu onları bu uçuruma düşmekten korurdu.