الخطوط العريضةAna Hatlar

Hilâfet ve sahâbe

١١Bölüm 11 / 30

عقدة الحكم

Hükümranlık Düğümü

Ebû Bekir, Ömer, Selâhaddîn-i Eyyûbî ve yeryüzünün memleketlerini İslâm’a fethedip onları Allah’ın dinine sokanların ve bugüne kadar İslâm adına oralarda hükmedenlerin hepsi, Şîanın Allah’a kavuşacakları akidesine göre; gayr-i meşru oldukları için zorba, zalim ve cehennemlik hükümdarlardır. Şîadan bağlılığı, samimi itaati ve hayırda yardımlaşmayı hak etmezler; ancak takiyye akidesinin, onlardan bir şey koparma tamahının ve onlara yaltaklanmanın gerektirdiği kadarı müstesna.

Temel akidelerinden biri de şudur: Kendi iddialarına göre şu an hayatta olan ve çıkmasını —yani onunla birlikte ayaklanmak üzere onun ayaklanmasını— bekledikleri Mehdî (ki o, on ikinci imamlarıdır) —kitaplarında onu andıklarında isminin yanına “Acelallâhu ferecehû” (Allah onun kurtuluşunu çabuklaştırsın) anlamında “AC” harflerini yazarlar— bin yüz yılı aşan o uzun uykusundan kalktığında, Allah onun ve atalarının hatırı için Müslümanların geçmişteki bütün hükümdarlarını, onun kıyamı zamanındaki hükümdarlarla birlikte diriltecektir. Hepsinin başında Ebû Bekir ve Ömer ve onlardan sonrakiler olacaktır. O da onları, hükmü kendisinden ve on bir imam atalarından gasp etmelerinden dolayı yargılayacaktır. Çünkü (onlara göre) İslâm’da hüküm, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in vefatından kıyamet kopuncaya kadar Allah tarafından yalnızca onlara verilmiş bir haktır; onlardan başka hiç kimsenin bunda hakkı yoktur. Bu gâsıp tâğûtları yargıladıktan sonra onlardan kısas alacak; İslâm’ın bütün asırlarındaki hükümdarlardan üç bin kişiyi öldürmeyi tamamlayıncaya kadar her seferinde beş yüzünün birden öldürülmesini emredecektir. Bu, kıyamet günündeki son dirilişten önce dünyada olacaktır. Sonra ölenler öldükten ve idam edilenler idam edildikten sonra mahşer için en büyük diriliş olacak, ardından cennete veya cehenneme gidilecektir. Cennet Ehl-i Beyt ve onlar hakkında bu akidelere inananlar içindir; cehennem ise Şiî olmayan herkes içindir.

Şîa bu diriltmeye, yargılamaya ve kısasa “Ric’at” adını verir. Bu, tek bir Şiînin bile şüphe etmediği temel akidelerindendir. Saf kalpli bazı kimselerin, Şîanın son asırlarda bu tür akidelerden vazgeçtiğini iddia ettiklerini gördüm. Bu, vâkıaya aykırı büyük bir hatadır.