الخطوط العريضةAna Hatlar

Ric'at ve Mehdî

١٣Bölüm 13 / 30

الرغبة في التدمير والانتقام

Yıkım ve İntikam Arzusu

“Ric’at” akidesini onların muteber kitaplarından öğrenmen için, kendilerince “Şeyh Müfîd” diye bilinen Şîa şeyhi Ebû Abdullah Muhammed b. Muhammed b. en-Nu’mân’ın el-İrşâd fî Târîhi Hucecillâhi ale’l-İbâd adlı kitabında (s. 398–402) söylediklerini sana zikredeyim. Bu kitap İran’da eski bir taş baskıyla basılmıştır; baskı tarihi belirtilmemiş, fakat Muhammed Ali Muhammed Hasan el-Gülpâygânî’nin hattıyla basılmıştır:

Fazl b. Şâzân, Muhammed b. Ali el-Kûfî’den, o Vehb b. Hafs’tan, o da Ebû Basîr’den rivayet etti; şöyle dedi:

Ebû Abdullah (yani Ca’fer es-Sâdık) dedi ki: “Kāim’in (yani on bir asırdan fazla zaman önce doğduğunu, kıyam edip hükmedeceği için henüz ölmediğini iddia ettikleri on ikinci imamlarının) ismi yirmi üçüncü gecede nida edilir ve o Âşûrâ gününde kıyam eder. Sanki onu Muharrem’in onuncu gününde Rükün ile Makam arasında ayakta görür gibiyim. Cebrâil onun sağında ‘Biat Allah içindir!’ diye nida eder. Şîa yeryüzünün dört bir yanından ona doğru yürür; yeryüzü onlar için dürülür, ta ki ona biat ederler.” Rivayette şu da gelmiştir: O, Mekke’den yürüyerek Kûfe’ye gelir, Necef’e iner ve askerlerini oradan beldelere dağıtır.

Haccâl, Sa’lebe b. Ebû Bekir el-Hadramî’den, o da Ebû Ca’fer aleyhisselâm’dan (yani Muhammed el-Bâkır’dan) rivayet etti; şöyle dedi: “Kāim aleyhisselâm’ı Kûfe Necef’inde görür gibiyim. Oraya Mekke’den beş bin melekle gelmiştir; Cebrâil sağında, Mîkâil solunda, mü’minler önündedir ve o askerleri beldelere dağıtmaktadır.”

Abdülkerîm el-Cu’fî rivayet etti; dedi ki: Ebû Abdullah’a (yani Ca’fer es-Sâdık’a) “Kāim aleyhisselâm ne kadar hükümranlık sürer?” dedim. Dedi ki: “Yedi yıl. Günler uzar; öyle ki onun yıllarından bir yıl, sizin bu yıllarınızdan on yıl kadar olur.” Ebû Basîr ona: “Sana feda olayım, Allah yılları nasıl uzatır?” dedi. Dedi ki: “Allah feleğe durmasını ve hareketini azaltmasını emreder; bu sebeple günler ve yıllar uzar. Onun kıyamının vakti gelince insanlara Cemâziyelâhir ayı ve Receb’in on günü boyunca, mahlûkatın benzerini görmediği bir yağmur yağar. Allah mü’minlerin etlerini ve bedenlerini kabirlerinde bitirir. Sanki onlara bakıyorum: Saçlarındaki toprağı silkeleyerek geliyorlar.”

Abdullah b. el-Mugîre, Ebû Abdullah’tan (yani Ca’fer es-Sâdık aleyhisselâm’dan) rivayet etti; dedi ki: “Muhammed’in âlinden Kāim kıyam edince Kureyş’ten beş yüz kişiyi ayağa diker ve boyunlarını vurur; sonra başka beş yüz kişiyi diker ve boyunlarını vurur; sonra başka beş yüz kişiyi diker ve boyunlarını vurur; sonra başka beş yüz… Ta ki bunu altı defa yapar.” Dedim ki: “Bunların sayısı bu kadara ulaşır mı?!” (Bunu garip karşılamasının sebebi şudur: Hulefâ-yi Râşidîn, Emevîler, Abbâsîler ve Ca’fer es-Sâdık’ın zamanına kadar Müslümanların diğer hükümdarlarının sayısı bu sayının onda birinin onda birine bile ulaşmaz.) Ca’fer es-Sâdık dedi ki: “Evet; onlardan ve onların mevlâlarından.” Başka bir rivayette de şöyledir: “Bizim devletimiz devletlerin sonuncusudur. Devlet sahibi olan hiçbir hanedan kalmayacak ki bizden önce hükümran olmasın; tâ ki bizim gidişatımızı gördüklerinde ‘Biz hükümran olsaydık biz de bunların gidişatı gibi giderdik’ demesinler.”

Câbir el-Cu’fî, Ebû Abdullah’tan rivayet etti; dedi ki: “Muhammed’in âlinin Kāimi kıyam edince çadırlar kurar; orada Kur’ân indirildiği şekliyle öğretilir.1 Bu, bugün onu ezberlemiş olanlara en çetin gelecek olandır.” (Yani insanların Ca’fer es-Sâdık zamanında olduğu gibi Osmânî Mushaf’tan ezberledikleri şekle; çünkü bu, tertip bakımından ona aykırıdır.)

Abdullah b. Aclân, Ebû Abdullah aleyhisselâm’dan rivayet etti; dedi ki: “Muhammed’in âlinin Kāimi kıyam edince insanlar arasında Dâvûd’un hükmüyle hükmeder.” (?!)

Fazl b. Ömer, Ebû Abdullah’tan rivayet etti; dedi ki: “Kāim aleyhisselâm ile birlikte Kûfe’nin arkasından Mûsâ’nın kavminden yirmi yedi adam (?!), Ashâb-ı Kehf’ten yedi kişi, Yûşa’ b. Nûn, Süleyman, Ebû Dücâne el-Ensârî, Mikdâd ve Mâlik el-Eşter çıkar; onun önünde yardımcılar ve hâkimler olurlar.”(?)

Bu nasslar, harfi harfine ve bütün emanetle, onların en büyük âlimlerinden biri olan Şeyh Müfîd’in kitabından nakledilmiştir. Bunlar, Ehl-i Beyt’e —hiç şüphesiz— iftira olan senedleriyle rivayet edilmektedir. Ehl-i Beyt’in en büyük musibetlerinden biri de bu yalancıların onların has Şiîleri olmasıdır. Müfîd’in kitabı İran’da basılmıştır; eski nüshası da muhafaza edilmekte ve mevcut bulunmaktadır.

Hâşiyeler

  1. 1Basılı nüsha

    Peki dedesi Ali b. Ebî Tâlib hilâfeti müddetince bunu niçin yapmadı? On ikinci torunu Kur’ân’a ve İslâm’a ondan daha mı vefalıdır?!