Fırkalar ve sonuç
ولاء المسلمين
Müslümanların Velâyeti (Dostluğu)
Müslümanlar, imanı sahih olan her Müslümanı dost edinirler. Ehl-i Beyt’in sâlihleri de, belirli bir sayıyla sınırlı olmaksızın buna dâhildir. Dost edindikleri mü’minlerin seçkinlerinin başında, Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’in cennetle müjdelediği on kişi (Aşere-i Mübeşşere) gelir. Şîa için tekfir sebeplerinden yalnızca, bu on kişinin cennet ehlinden olduğu hususunda Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’e muhalefet etmeleri olsaydı, bu kâfi gelirdi.
Müslümanlar, İslâm’ın ve İslâm âleminin omuzları üzerinde yükseldiği, hakkın ve hayrın İslâm vatanının toprağında onların kanlarıyla yeşerdiği diğer sahâbeyi de dost edinirler. Şîa, Ali’ye ve oğullarına yalan isnat ederek bunların onların düşmanları olduğunu iddia etti. Hâlbuki onlar Ali ile birlikte birbirlerini seven, yardımlaşan kardeşler olarak yaşadılar. Önünden de ardından da bâtılın gelemeyeceği Kitabı’nda, Fetih sûresinde (29), izzeti yüce olan Allah’ın onları vasfettiği şu söz ne kadar doğrudur: “Kâfirlere karşı çetin, kendi aralarında merhametlidirler.” Hadîd sûresinde de şöyle buyurmuştur: “Göklerin ve yerin mirası Allah’ındır. İçinizden fetihten önce infak edip savaşanlar (diğerleriyle) bir değildir. Onlar, fetihten sonra infak edip savaşanlardan derece bakımından daha büyüktür. Allah hepsine de en güzelini (cenneti) vaat etmiştir.” (Hadîd, 10). Allah vaadinden döner mi?! Âl-i İmrân sûresinde de onlar hakkında şöyle buyurmuştur: “Siz insanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz.” (Âl-i İmrân, 110)