Kur'ân meselesi
فرحة المبشرين
Misyonerlerin Sevinci
Allah’a ve O’nun yarattıklarının seçkinlerine karşı bu tür yalanların onlarca ve yüzlercesiyle dolu olan Faslü’l-Hitâb fî İsbâti Tahrîfi Kitâbi Rabbi’l-Erbâb kitabı, bundan seksen küsur yıl önce ortaya çıkıp İran’da, Necef’te ve diğer beldelerde Şiî çevrelerde ve başka çevrelerde yayılınca, İslâm düşmanı misyonerler onunla sevindiler ve onu kendi dillerine tercüme ettiler.
Bunu Muhammed Mehdî el-İsfahânî el-Kâzımî, Ravzâtü’l-Cennât adlı kitaplarına bir zeyl olan Ahsenü’l-Vedîa adlı kitabının ikinci cüzünde (s. 90) zikretmiştir.
Bundan başka, onların “Buhârî”si olan ve el-Kâfî diye adlandırılan Küleynî’nin kitabında iki açık nass vardır. Bunların birincisi, 1278 İran baskısının 54. sayfasındadır ve şöyledir: “Câbir el-Cu’fî’den: Ebû Ca’fer aleyhisselâm’ı şöyle derken işittim: İnsanlardan hiç kimse Kur’ân’ın tamamını indirildiği gibi cem ettiğini iddia etmez, ancak yalancı müstesna. Onu indirildiği gibi ancak Ali b. Ebî Tâlib ve ondan sonraki imamlar cem etmiş ve ezberlemiştir.”1
Kendilerince bizim nezdimizdeki Sahîh-i Buhârî mesabesinde olan bu el-Kâfî kitabını okuyan her Şiî bu nassa iman eder. Biz Ehl-i Sünnet ise deriz ki: Şîa bunu Bâkır’a —Allah ona rahmet eylesin— iftira olarak uydurmuştur. Delili şudur: Ali radıyallâhu anh, Kûfe’de bulunduğu hilâfeti müddetince ancak, Allah’ın kardeşi Osman radıyallâhu anh’a onu cem etmeyi, beldelere yaymayı ve bugüne kadar ve kıyamet gününe kadar bütün asırlarda onunla amel edilmesini umumîleştirmeyi nasip ettiği Mushaf ile amel ediyordu. Eğer Ali’nin yanında —ki o, hükmettiği sınırlar içinde kimsenin kendisiyle çekişmediği hâkim bir halifeydi— başka bir mushaf olsaydı, onunla amel eder, Müslümanlara onu yaymalarını ve onunla amel etmelerini emrederdi. Eğer yanında başka bir mushaf olup da onu Müslümanlardan gizleseydi, Allah’a, Resûlü’ne ve İslâm dinine hıyanet etmiş olurdu.
Bu günahkâr sözü İmam Ebû Ca’fer Muhammed el-Bâkır’dan işittiğini iddia eden Câbir el-Cu’fî, onlar nezdinde güvenilir sayılsa da Müslümanların imamları nezdinde yalancılığıyla bilinir. Ebû Yahyâ el-Himmânî der ki: Ebû Hanîfe’yi şöyle derken işittim: “Gördüklerim arasında Atâ’dan daha faziletlisini, Câbir el-Cu’fî’den daha yalancısını görmedim.”2
el-Kâfî’deki Ebû Ca’fer’den nakledilen bu birinci nastan daha yalan olanı, onun oğlu Ca’fer es-Sâdık’a iftira edilen ikinci nastır. O da yine onların Buhârî’si olan el-Kâfî’de, 1278 İran baskısının 57. sayfasındadır ve şöyledir: “Ebû Basîr’den: Ebû Abdullah’ın yanına girdim… —Ebû Abdullah (yani Ca’fer es-Sâdık) şöyle dedi—: Bizim yanımızda Fâtıma aleyhesselâm’ın mushafı vardır… Dedim ki: Fâtıma’nın mushafı nedir? Dedi ki: İçinde sizin bu Kur’ân’ınızın üç misli bulunan bir mushaftır. Vallâhi onda sizin Kur’ân’ınızdan tek bir harf yoktur!”
Ehl-i Beyt imamlarına iftira edilen bu Şiî nasları eski zamanlara aittir. Muhammed b. Ya’kûb el-Küleynî er-Râzî bunları bin yıldan fazla bir zaman önce el-Kâfî adlı kitabına kaydetmiştir. Bunlar ondan da eskidir; çünkü o bunları, Şiîlik binasının mühendisleri olan yalancıların önde gelenlerinden, kendi seleflerinden rivayet etmektedir.
İspanya Arap ve İslâm hâkimiyeti altında iken İmam Ebû Muhammed İbn Hazm, oranın papazlarıyla onların kitaplarının nasları üzerinde münazara eder, onlara kitaplarının tahrif edildiğine, hatta asıllarının kaybolduğuna dair deliller getirirdi. O papazlar da ona karşı, Şîanın Kur’ân’ın da tahrif edildiğini kabul ettiğini delil getirirlerdi. İbn Hazm onlara şöyle cevap verdi: Şîanın iddiası ne Kur’ân aleyhine ne de Müslümanlar aleyhine bir delildir; çünkü Şîa Müslüman değildir.3