الخطوط العريضةAna Hatlar

Fırkalar ve sonuç

٢٧Bölüm 27 / 30

لماذا نتبرأ منهم

Niçin Onlardan Berî Oluyoruz?

Eğer Şîanın şimdi aramızda takrîbin bedeli olarak bizden istediği berâet, onların bizden kapsamasını istedikleri kimseleri kapsasaydı; o zaman ilk imamları Ali b. Ebî Tâlib radıyallâhu anh, evlatlarına Ebû Bekir, Ömer ve Osman adlarını vermekte hata etmiş olur; kızını Ömer b. el-Hattâb radıyallâhu anh ile evlendirmesiyle daha büyük bir hata işlemiş olurdu. Muhammed b. el-Hanefiyye de Yezîd lehine yaptığı şahitlikte yalancı olurdu.

Nitekim İbnü’z-Zübeyr’in davetçisi Abdullah b. Mutî’ ona gelip Yezîd’in içki içtiğini, namazı terk ettiğini ve Kitab’ın hükmünü çiğnediğini iddia ettiğinde, Muhammed b. Ali b. Ebî Tâlib ona şöyle demişti (el-Bidâye ve’n-Nihâye, 8/233’te geldiği üzere): “Sizin söylediklerinizden hiçbirini ondan görmedim. Yanına gittim, yanında kaldım; onu namaza devam eden, hayrı arayan, fıkhı soran, sünnete bağlı biri olarak gördüm.” İbn Mutî’ ve yanındakiler ona: “Bu, onun sana karşı yaptığı bir gösterişti” dediler. O da şöyle dedi: “Benden neden korktu ya da ne umdu ki bana huşû göstersin? Size söylediğiniz şu içki içmesini o mu gösterdi? Eğer size bunu gösterdiyse siz de onun ortaklarısınız; eğer size göstermediyse, bilmediğiniz bir şeye şahitlik etmeniz size helâl olmaz.” Dediler ki: “Görmemiş olsak da bu bizce kesin bir hakikattir.” Bunun üzerine onlara şöyle dedi: “Allah şahitlik ehline bunu kabul etmemiştir: ‘Ancak bilerek hakka şahitlik edenler müstesna’ (Zuhruf, 86) buyurmuştur. Ben sizin işinizden hiçbir şeyde yokum…”

Ali b. Ebî Tâlib’in oğlu Yezîd için böyle şahitlik ediyorsa, Şîanın, onun babasına ve Allah’ın bütün mahlûkatının en hayırlıları olan zatlara —yani Ebû Bekir’e, Ömer’e, Osman’a, Talha’ya, Zübeyr’e, Amr b. el-Âs’a ve bize Allah’ın Kitabı’nı ve Resûlü’nün sünnetini muhafaza eden, içinde yaşadığımız ve uğrunda yaşadığımız bu İslâm âlemini bize vücuda getiren diğer büyük sahâbîlere— karşı nasıl bir tavır takınmamızı istediği, bu hakikatin neresindedir?

Şîanın kendilerine yaklaşmak için bizden istediği bedel ağır bir bedeldir; onunla her şeyi kaybederiz ve hiçbir şey kazanmayız. Kendisinden vazgeçmesini isteyen biriyle aldanmış bir pazarlıkla alışveriş eden ahmaktır. Nasîr-i Tûsî’nin tespit ettiği, Ni’metullah el-Mûsevî’nin ve Hânsârî’nin desteklediği üzere Şiî dininin üzerine kurulduğu velâyet (dostluk) ve berâetin (uzaklaşmanın) manası, İslâm dinini değiştirmekten ve İslâm binasının omuzları üzerinde yükseldiği kimselere düşmanlıktan başka bir şey değildir.

Kendi fırkalarının, hâllerinde herkese muhalefet eden yegâne fırka olduğu hususunda da yalan söylemişlerdir.