الخطوط العريضةAna Hatlar

Fırkalar ve sonuç

٢٢Bölüm 22 / 30

الشيعة تخالف المسلمين في الأصول وليس فقط في الفروع

Şîa Müslümanlara Yalnız Fürûda Değil, Usulde de Muhalefet Eder

Tûsî, Mûsevî ve Hânsârî hem doğru söylemişler… hem de yalan söylemişlerdir.

Müslüman fırkaların usulde birbirine yakın olduğu, ikincil işlerde ise ayrıldığı hususunda doğru söylemişlerdir. Bu sebeple usulde birbirine yakın fırkalar arasında anlaşma ve yakınlaşma mümkündür; İmâmiyye Şîası ile ise bu anlaşma imkânsızdır. Çünkü o, usulde bütün Müslümanlara muhalefet eder ve Müslümanlardan, ancak Cibt ve Tâğût olan Ebû Bekir ile Ömer’e ve onlardan sonra bugüne kadar gelenlere lânet etmelerine ve Şiî olmayan herkesten berî olmalarına razı olur. Hatta Ehl-i Beyt’ten olan Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in kızlarından bile… Ki o kızlarla Zinnûreyn Osman b. Affân ve Emevî olan yiğit, asil Âs b. er-Rebî’ evlenerek ona damat olmuşlardı. Âs b. er-Rebî’i, Ali Ebû Cehil’in kızıyla evlenip onu amcasının oğlunun kızı Fâtıma’ya kuma yapmak isteyip de Fâtıma bunu babasına şikâyet ettiğinde, Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem bütün Müslümanların huzurunda Mescid-i Nebevî’nin minberinde övmüştü.

Bu berâetin, İmam Zeyd b. Ali “Zeynelâbidîn” b. el-Hüseyin b. Ali b. Ebî Tâlib’i ve Râfızîlerin eğri büğrü akidelerinde onların sancağı altına girmeyen diğer Ehl-i Beyt mensuplarını da kapsaması şartı vardır. O eğri akidelerden biri de Kur’ân’ın tahrif edildiği iddiasıdır. Bunu bütün asırlarında ve tabakalarında iddia etmişlerdir; nitekim bunu, onlar nezdinde aziz, kalplerine sevgili olan dâhileri Hacı Mirza Hüseyin b. Muhammed Takî en-Nûrî et-Tabersî Faslü’l-Hitâb fî İsbâti Tahrîfi Kitâbi Rabbi’l-Erbâb kitabında onlardan nakletmiş ve onlar adına kaydetmiştir. O, bu kitabın her satırını yazma cinayetini, Kûfe emîri büyük sahâbî Muğîre b. Şu’be radıyallâhu anh’ın kabrinin yanında işlemiştir; Şîa ise o kabrin Ali b. Ebî Tâlib radıyallâhu anh’ın kabri olduğunu iddia eder.

Şîa, kendileriyle anlaşmamız ve bizim onlara yaklaşmamızdan razı olmaları için bize şu şartı koşar: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashâbına onlarla birlikte lânet etmemiz ve onların dini üzere olmayan herkesten berî olmamız; hatta Resûlullah’ın kızlarından ve onun soyunun mübarek seçkinlerinden bile. Bunların başında da Zeyd b. Zeynelâbidîn ve Râfızîlerin münkerlerini reddetmekte onun yolunda olanlar gelir. İşte bu, Nasîr-i Tûsî’den nakledilen nassın doğru olan tarafıdır. Seyyid Ni’metullah el-Mûsevî ve Mirza Muhammed Bâkır el-Mûsevî el-Hânsârî el-Isbahânî de bunda ona tâbi olmuşlardır. Takiyyeyi açıktan yapanlardan veya onunla gizlenenlerden tek bir Şiî bile bunda onlara muhalefet etmez.

Yalan söyledikleri şeye gelince: Bu, Şiî olmayan Müslümanlar nezdinde yalnızca iki şehâdeti dile getirmenin âhirette kurtuluşun mihveri olduğu iddialarıdır. Eğer akılları veya marifetleri olsaydı bilirlerdi ki iki şehâdet bizim nezdimizde İslâm’a girişin unvanıdır. Onu söyleyen —harbî bir kâfir olsa bile— dünyada kanı ve malı koruma altına alınmış olur. Âhirette kurtuluş ise imanın sıhhatiyle olur. İmanın da —Mü’minlerin Emîri Ömer b. Abdülazîz’in dediği gibi— “farzları, şeriatları, hadleri ve sünnetleri vardır. Kim bunları tamamlarsa imanı tamamlamış olur; kim tamamlamazsa imanı tamamlamamış olur.” Bunların arasında, on iki imamlarının ikinci onuncusunun (on ikincisinin) varlığını tasdik etmek bile yoktur. Çünkü o, Hasan el-Askerî’ye yalan yere nispet edilmiş vehmî bir şahsiyettir. Hasan el-Askerî çocuksuz olarak vefat etmiş; kardeşi Ca’fer de onun çocuğu olmadığı esası üzerine terekesini taksim etmiştir. O zamanlarda Alevîlerin, başında bir nakîbin bulunduğu bir doğum kaydı vardı; onlardan doğan her çocuk buraya kaydedilirdi. Bu kayda Hasan el-Askerî için bir çocuk yazılmamıştır. Hasan el-Askerî’nin çağdaşı olan Alevîler de onun erkek bir evlat bırakarak öldüğünü bilmezler. Fakat Hasan el-Askerî çocuksuz olarak ölünce, İmâmî tâbileri nezdinde imamet zinciri durdu. Mezhebin onun ölümüyle öldüğünü ve imamları kalmadığı için artık İmâmî olmadıklarını gördüler.