İmamet ve tarih
خيانات العلقمي وابن أبي الحديد
Alkamî ile İbn Ebi'l-Hadîd'in İhanetleri
Şîanın şeyhi Nasîr-i Tûsî ile birlikte bu büyük ihaneti işlemeye iki arkadaşı daha iştirak etti: Biri Şiî bir vezir olan Muhammed b. Ahmed el-Alkamî; diğeri de Şîadan daha Şiî olan Mu’tezilî bir müellif, İbn Alkamî’nin sağ kolu Abdülhamîd b. Ebi’l-Hadîd. Bu sonuncusu, Nehcü’l-Belâğa’ya yazdığı habis şerhi, İslâm tarihini çarpıtan yalanlarla doldurarak Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashâbına düşman olarak yaşadı. İslâm’ın geçmişinin hakikatlerini ve iç yüzünü bilmeyenler —hatta faziletlilerimizin ve müelliflerimizin zekilerinden bazıları bile— hâlâ bu yalanlara aldanmaktadır.
Halife Müsta’sım’ın müsamahasına ve onu kendisine vezir edinmekle gösterdiği kereme ihanet ve hıyanetle karşılık veren İbn Alkamî’yi, kendisine iyilik edenin iyiliğine verdiği karşılıkla ihanet ve alçaklık damarı sürükledi. Şîa bu son asırlara kadar hâlâ Hülâgû felâketinde İslâm’ın başına gelenlerle bir şamatanın lezzetini tatmakta ve İslâm’a düşmanlığın zevkini sürmektedir. Dileyen, Nasîr-i Tûsî için yazdıkları biyografileri, telif ettikleri bütün tabakāt kitaplarında —sonuncusu Hânsârî’nin Ravzâtü’l-Cennât’ıdır— okusun. Bu kitap kan dökücülerin ve hainlerin methiyesiyle, o gün İslâm’ın başına gelenlere duyulan şamatayla, o felâketin havastan ve avamdan kurbanlarına karşı duyulan intikam hazzıyla ve çocuklara, yaşlılara varıncaya dek Müslüman erkek ve kadınlara yapılan umumî katliama duyulan sevinçle doludur. Öyle ki düşmanların en azılısı ve kalben vahşilerin en katısı bile böyle bir sevinci açığa vurmaktan utanır.
Gayet kısa tutmaya ve Şiî kitapların en güvenilirlerinden seçilmiş nasslarla yetinmeye gayret etmemize rağmen bu bahis uzadı. Onu, takrîb meselesiyle alâkalı bir başka nasla bitirelim ki her Müslüman, diğer taifelerin ve mezheplerin mensupları arasında takrîbin mümkün olduğunu, bilhassa Şîa ile ise imkânsız olduğunu bilsin. Bu da onların aşağıda açıklanacak olan sarih itiraflarıdır:
Şîa önde gelenlerinin tarihçisi Hânsârî, Ravzâtü’l-Cennât adlı kitabında (Tahran, ikinci baskı, 1367 h., s. 579) Nasîr-i Tûsî için yazdığı uzun biyografide, onun hakikate dayanan, zarif ve hak ve tahkikin tasdikçisinden sâdır olan sözleri arasında, yetmiş üç fırkadan kurtuluşa erecek fırkanın (fırka-i nâciye) tayini ve bunun İmâmiyye olduğu hususundaki şu sözünü nakletmiştir: “Bütün mezhepleri inceledim, hâllerine ve fürûuna vâkıf oldum. İmâmiyye dışındakilerin, imanda muteber olan hâllerde ortak olduklarını gördüm; her ne kadar, isbatı da nefyi de iman bakımından müsavi olan şeylerde ihtilaf etseler de. Sonra İmâmiyye taifesinin hâllerinde hepsine muhalefet ettiğini gördüm. Eğer onların dışındaki fırkalardan biri kurtuluşa erecek olsaydı, hepsi kurtuluşa ererdi. Bu da gösterir ki kurtuluşa eren, başkası değil, İmâmiyye’dir.”