İmamet ve tarih
التملق والنفاق
Dalkavukluk ve Nifak
Tarihin bütün devirlerinde Şîa kitlelerinde ve onların havassının ve avamının İslâm hükûmetlerine karşı tavırlarında görülen şudur: Herhangi bir İslâm hükûmeti kuvvetli ve köklü olduğunda, onun hayırlarını emmek ve mevkilerine yerleşmek için “takiyye” akidesiyle amel ederek dilleriyle ona dalkavukluk ederler; zayıfladığında veya bir düşman tarafından saldırıya uğradığında ise düşmanın saflarına geçer ve ona karşı dönerler. Emevî devletinin son zamanlarında, halifelerine amcaoğulları Abbâsîler isyan ettiğinde de böyleydiler; hatta Abbâsîlerin onlara karşı isyanı Şîanın kışkırtması, tahriki ve entrikalarıyla olmuştu. Sonra Abbâsî devletine karşı da, putperest Moğolların ve Hülâgû’nun İslâm hilâfetini, onun izzetinin başkentini, medeniyetinin ve ilimlerinin merkezini istila etmesi tehdidi baş gösterdiğinde, aynı cinayetkâr tavrı takındılar.
Şîanın hakîmi ve âlimi Nasîr-i Tûsî, Abbâsî halifesi Müsta’sım’a yaltaklanarak şiirler nazmederken, kısa bir zaman sonra 655 yılında ona karşı döndü; onun aleyhine kışkırtıcılık yaptı ve Bağdat’taki İslâm felâketinin çabuklaşması için acele etti. Kan dökücü Hülâgû’nun alayının önünde geldi; onunla birlikte, çocuklarıyla yaşlılarıyla Müslüman erkek ve kadınların boyunlarına umumî katliamın mubah kılınmasına nezaret etti. İslâmî ilim kitaplarının Dicle’de boğulmasına razı oldu; öyle ki Dicle’nin suları, yazma kitapların mürekkebinden günlerce, gecelerce kapkara aktı. Bununla tarih, edebiyat, dil, şiir ve hikmete dair İslâm mirasının nefis eserleri yok olup gitti; şer’î ilimler ve ilk nesilden Selef imamlarının o zamana kadar hâlâ bolca mevcut olan eserleri de hesaba katılmazsa… Bunlar, benzeri daha önce görülmemiş o kültür felâketinde, emsalleriyle birlikte telef oldu.