Kur'ân meselesi
الطعن في القرآن الكريم
Kur'ân-ı Kerîm'e Dil Uzatmaları
Hatta bizim için de onlar için de vahdete doğru yakınlaşmada ortak merci olması gereken Kur’ân’a gelince: Onlarda din usulü, kökünden itibaren onun âyetlerinin te’viline ve manalarını, sahâbenin Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’den anladığından ve İslâm imamlarının, Kur’ân’ın kendisine indiği nesilden anladığından başka manalara çevirmeye dayanır. Bundan da öte, Necef’in büyük âlimlerinden biri olan Hacı Mirza Hüseyin b. Muhammed Takî en-Nûrî et-Tabersî —ki 1320 hicrî yılında vefat ettiğinde ona duydukları tazim öyle bir dereceye vardı ki onu Necef’teki Meşhed-i Murtazavî binasında, Sultan Nâsır li-Dînillâh’ın kızı Bânû-yı Uzmâ’nın odasının eyvanına, yani Necef’teki Kıble Kapısı’ndan Murtazavî avlusuna giren kimsenin sağındaki kıble tarafı odasının divanına, kendilerince en mukaddes mekâna defnettiler— işte bu Necefli âlim, 1292 hicrî yılında Necef’te, İmam Ali’ye nispet edilen kabrin yanında Faslü’l-Hitâb fî İsbâti Tahrîfi Kitâbi Rabbi’l-Erbâb (Rabler Rabbinin Kitabının Tahrif Edildiğini İspatta Son Söz) adını verdiği bir kitap yazdı. Bu kitapta, çeşitli asırlardaki Şîa âlimlerinden ve müctehidlerinden, Kur’ân’a ilave yapıldığına ve ondan eksiltildiğine dair yüzlerce nass topladı.
Tabersî’nin bu kitabı 1298 hicrî yılında İran’da basıldı. Basılınca etrafında bir gürültü koptu. Çünkü onlar, Kur’ân’ın sıhhatine dair şüphe uyandırmanın kendi havassları arasında kalmasını ve kendilerince muteber yüzlerce kitaba dağınık olarak bulunmasını; bunların hepsinin, binlerce nüshası basılıp hasımlarının da muttali olacağı ve herkesin gözü önünde aleyhlerine dikilen bir hüccet olacağı tek bir kitapta toplanmamasını istiyorlardı. Akıllıları bu mülahazaları dile getirince, müellifi onlara muhalefet etti ve Faslü’l-Hitâb fî İsbâti Tahrîfi Kitâbi Rabbi’l-Erbâb Hakkındaki Bazı Şüphelere Reddiye adında bir kitap daha yazdı. Bu müdafaayı ömrünün sonlarında, ölümünden yaklaşık iki yıl önce yazdı. Onlar da Kur’ân’ın tahrif edildiğini ispat yolundaki bu gayretinin mükâfatı olarak onu Necef’teki Alevî Meşhedi binasının o seçkin yerine defnettiler.
Bu Necefli âlimin Kur’ân’dan eksiltme yapıldığına delil olarak getirdiklerinden biri de kitabının 180. sayfasında, Şîanın “Velâyet Sûresi” dediği1 ve içinde Ali’nin velâyetinin zikredildiği bir sûreyi nakletmesidir: “Ey iman edenler! Sizi doğru yola ileten ve bizim gönderdiğimiz Nebî’ye ve Velî’ye iman edin…” Mısır Adalet Bakanlığı’nın baş bilirkişisi olan güvenilir ve emin zat Üstad Muhammed Ali Suûdî, müsteşrik Brown’un elindeki yazma bir İran mushafını görmüş, bu sûreyi oradan fotoğrafla kopyalamış; sûrenin Arapça satırlarının üzerinde Farsça tercümesi de bulunmaktadır.
Tabersî’nin Faslü’l-Hitâb adlı kitabında yer verdiği gibi, bu sûre Muhsin Fânî el-Keşmîrî’nin Farsça Debistân-ı Mezâhib adlı kitabında da yer almaktadır. Bu kitap İran’da birçok defa basılmıştır. Allah’a iftira edilen bu sûreyi oradan müsteşrik Nöldeke Mushafların Tarihi adlı kitabında (c. 2, s. 102) nakletmiş; Fransız Journal Asiatique de 1842 yılında (s. 431–439) neşretmiştir.
Necefli âlim, Kur’ân’ın tahrif edildiğine bu sûreyi delil getirdiği gibi, kendilerince Müslümanlar nezdindeki Sahîh-i Buhârî mesabesinde olan el-Kâfî’nin 1278 İran baskısının 289. sayfasında yer alan şu rivayeti de delil getirmiştir. el-Kâfî’nin o sayfasında2 aynen şöyle denilmektedir:
“Ashâbımızdan bir topluluk, Sehl b. Ziyâd’dan, o Muhammed b. Süleyman’dan, o da ashâbından birinden, o da Ebü’l-Hasan aleyhisselâm’dan (yani 206’da vefat eden ikinci Ebü’l-Hasan Ali b. Mûsâ er-Rızâ’dan) rivayet etti: ‘Ona dedim ki: Sana feda olayım! Kur’ân’daki âyetleri işitiyoruz; fakat onlar bizim (sizden) işittiğimiz gibi değil. Onları size ulaştığı şekliyle de güzelce okuyamıyoruz. Günaha girer miyiz? Dedi ki: Hayır; öğrendiğiniz gibi okuyun. Size öğretecek olan biri gelecektir.’”!!3
Şüphesiz bu sözü Şîa kendi imamı Ali b. Mûsâ er-Rızâ’ya iftira olarak uydurmuştur. Fakat kendilerince bunun manası şu fetvadır: Kur’ân’ı, insanların Osmânî Mushaf’tan öğrendiği şekliyle okuyan günaha girmez; sonra Şîanın havassı, Ehl-i Beyt’ten olan imamlarının yanında bulunduğunu veya bulunmuş olduğunu iddia ettikleri, buna aykırı olanı birbirlerine öğreteceklerdir.
Takiyye akidesiyle amel ederek4 birbirlerine gizlice fısıldadıkları, açığa vurmadıkları bu iddia edilen söz ile, Osmânî Mushaf’ta yazılı olan, bilinen ve yaygın olan o Kur’ân arasında mukayese yapmak; işte Hüseyin b. Muhammed Takî en-Nûrî et-Tabersî’nin Faslü’l-Hitâb kitabını telif ederek üstlendiği iş budur. Şîa, takiyye akidesiyle amel ederek Nûrî et-Tabersî’nin kitabından beri olduğunu ne kadar gösterirse göstersin, bu kitap onların muteber kitaplarındaki âlimlerinden yüzlerce nassı ihtiva etmektedir; bunlarla, onların tahrife kesin olarak inandıkları ve ona iman ettikleri sabit olur. Fakat Kur’ân hakkındaki bu akideleri etrafında gürültü kopmasını sevmezler.
Bundan sonra geriye şu kalır: Biri herkesçe bilinen umumî, diğeri gizlenen hususî iki Kur’ân vardır; “Velâyet” sûresi de bu gizli olandandır. Bununla da imamları Ali b. er-Rızâ’ya iftira ettikleri şu söze göre amel etmektedirler: “Öğrendiğiniz gibi okuyun; size öğretecek olan biri gelecektir.”5
Şîanın Kur’ân’dan düşürüldüğünü iddia ettiği şeylerden biri de “Ve Ali’yi senin damadın kıldık” âyetidir. Bunun “Elem neşrah” sûresinden düşürüldüğünü iddia ettiler. “Elem neşrah” sûresinin Mekkî olduğunu ve Ali’nin Mekke’de Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’in damadı olmadığını bildikleri hâlde bu iddiadan utanmazlar. Onun Mekke’deki yegâne damadı, Emevî olan Âs b. er-Rebî’ radıyallâhu anh idi. Ali radıyallâhu anh, Fâtıma’nın üzerine Ebû Cehil’in kızıyla evlenmek isteyip de Fâtıma bunu babasına —salavâtullâhi aleyh— şikâyet ettiğinde, Peygamber onu Mescid-i Nebevî’nin minberinde övmüştü.6 Ali radıyallâhu anh Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’in kızlarından birinin kocası olarak onun damadıysa, Allah Osman radıyallâhu anh’ı da iki kızıyla onun damadı kılmıştır. İkinci kızı vefat ettiğinde Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem ona: “Eğer üçüncü bir kızımız olsaydı onu da seninle evlendirirdik” buyurmuştu.
Âlimleri Ebû Mansûr Ahmed b. Ali b. Ebî Tâlib et-Tabersî (588’de vefat eden İbn Şehrâşûb’un şeyhlerinden biri), el-İhticâc alâ Ehli’l-Lecâc adlı kitabında, Ali’nin —ismini zikretmediği— zındıklardan birine şöyle dediğini iddia eder: “Allah Teâlâ’nın ‘Eğer yetimler hakkında adaleti gözetemeyeceğinizden korkarsanız, size helâl olan kadınlardan nikâhlayın’ (Nisâ, 3) sözünün birbirine uymadığını bana karşı ileri sürmene gelince: Yetimler hakkında adaleti gözetmek, kadınlarla evlenmeye benzemez; kadınların hepsi de yetim değildir. Bu, daha önce zikrettiğim gibi, münafıkların7 Kur’ân’dan, yetimler hakkındaki söz ile kadınlarla evlenme hitabı arasından düşürdükleri şeydendir. Düşürülen kıssalar ve hitaplar Kur’ân’ın üçte birinden fazladır.”
Ve bunun münafıkların işi olduğunu söyledi; Hâfız İbn Kesîr’i kastediyor. Bütün bunlar şer’an sabit olmamış bâtıl bir manayı korumak içindir. Peygamberlerden sonra hiç kimse için ismet asla sabit olmamıştır. Fakat Şîanın Ehl-i Sünnet’ten ayrıldığı tuhaflıklardan biri de Ehl-i Beyt için ismet iddia etmeleridir. Bu yüzden biz “Merciimiz Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’dir” dediğimizde, onlar hayır derler: “Merciimiz Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, Ali ve on iki imamın geri kalanıdır; hepsi masumdur.” Böylece —Allah korusun— bize, on iki imamdan birinden sahih olmayan bir rivayetle küfrün ta kendisi gelse, bu masum bir semâvî vahiy olur; kimse bir şey diyemez. Bu yüzden onlarda Küleynî’nin el-Kâfî adında bir kitabı vardır ki onlar nezdinde, bizim nezdimizdeki Buhârî mesabesindedir. İçinde çok korkunç felâketler vardır; Üstad Hatîb burada onlardan bazılarını zikredecek mi bilmiyorum. Şöyle der: “Fâtıma’nın mushafı vardır.” Bunu bizzat kendim okudum. Küleynî’nin kitabı Tahran’da ve Necef’te birçok defa basılmıştır, Zâhiriyye Kütüphanesi’nde de bizde bir nüshası var. Bizzat okudum ki Küleynî, Sâdık’tan veya diğer imamlardan şunu rivayet ediyor: Fâtıma’nın mushafında —yani kayıp olanında— bugün bilinen şu Kur’ân’ımızda bulunanlardan tek bir harf yoktur. Bu kayıp Fâtıma mushafında, bugün aramızda bulunan korunmuş Mushaf’takilerden tek bir harf bile yoktur! Bütün bunlar onlar nezdinde kitapların en sahihi olan kitapta zikredilmektedir ve onlardan hiçbiri bunu inkâr etmez; ancak dediği gibi, takiyye yoluyla inkâr ederler.]
Hâşiyeler
- 1Elbânî
[Elbânî der ki: Bu sûreden haberin var mı? Bu, Şîanın iddiasına göre Kur’ân-ı Kerîm’den kaybolmuş sûrelerdendir. Adı Velâyet Sûresi’dir; içinde Ali’nin velâyeti zikredilir. Öyleyse size Şîanın iftirasını gösteren şunu dinleyin: İddialarına göre Kur’ân’da kaybolmuş bir âyet!]
- 2Elbânî
[Elbânî der ki: Bu Zâhiriyye Kütüphanesi’nde mevcuttur… Bunlar pek çoktur.]
- 3Elbânî
[Elbânî der ki: (Gelecek olan) şu Mehdî, serdapta kaybolan; her gün çıkıp onu karşılamaya gidiyorlar, fakat boş yere!]
- 4Basılı nüsha
Onlarda yaygın isimlerden biri de “Takî”dir. Faslü’l-Hitâb müellifi Nûrî et-Tabersî’nin babasının adı da böyledir. Onlar bu ismi “takvâ”dan değil, “takiyye”den alırlar. Doğan oğluna “Takî” adını veren baba, onun takiyyede ve Müslümanlara gösterdiğinden başkasına inanmada mahir olmasını temenni eder.
- 5Elbânî
[Elbânî der ki: Yani gizlenmiş olan ikinci kitap.]
- 6Elbânî
[Elbânî der ki: Bu hadisi —ki Ali’nin Nebî sallallâhu aleyhi ve âlihî ve sellem’in kızı Fâtıma’nın üzerine evlenmeyi düşünmesine dairdir— Buhârî ve Müslim’in Sahîh’lerinde bulunmasına rağmen Şîa inkâr eder… Fıkıh kaidesi der ki: “Küfrü nakleden kâfir olmaz.” O (İbn Kesîr), hadis kitaplarında gelen rivayetleri zikretti; bazısında “İbn Merdûye şöyle şöyle rivayet etti” diyor ve içinde Ali’nin adı geçiyor. Bunun üzerine (Şiî) müellifin kıyameti koptu. Oysa “Bu rivayetin sıhhati uzaktır, senedinde falan vardır” diyebilirdi; mesele de biterdi, Ali de yüce tahtında kalırdı. Hayır! Ali’yi, içki içenler arasında zikretmenin vebalini İbn Kesîr’e yükledi. Hâlbuki onlar o gün içiyorlardı ve içki o gün helâldi, bunda hiçbir sakınca yoktu. Yani (ona göre) efendimiz Ali dünyasında hiçbir şey yapmış olmamalı; Peygamber’in bi’setten, kendisine vahiy inmeden önce hiçbir haramı işlemesinin mümkün olmadığı gibi masum olmalı; Ali de dünyasında Peygamber gibi, hatta daha fazla olmalı ki henüz haram kılınmamış olan bu içkiyi içmiş olmasın.
- 7Basılı nüsha
Ebû Mansûr et-Tabersî “münafıklar” sözüyle, Kur’ân’ı cem eden Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashâbını kastediyor; hâlbuki Ali b. Ebî Tâlib radıyallâhu anh hilâfeti müddetince Kur’ân’la onun Osmânî resmiyle amel etmiştir. Eğer el-İhticâc alâ Ehli’l-Lecâc kitabında Ali’nin diline iftira edilen bu söz gerçekten Ali radıyallâhu anh’tan sâdır olsaydı, yanında Kur’ân’ın kaybolmuş üçte biri bulunup da onu açığa çıkarmaması, onunla amel etmemesi, en azından hilâfeti müddetince insanlara onu dolaşıma sokmalarını emretmemesi —ki buna hiçbir engel yoktu— onun açısından İslâm’a ihanet olurdu. Kur’ân’ın bu miktarını kendi rızası ve iradesiyle gizlemesi nifak olurdu; eğer bu saçmalığı söyleyenin o olduğu doğru olsaydı. Buradan anlarsın ki el-İhticâc müellifi Ebû Mansûr et-Tabersî bu kitabıyla, Resûlullah’ın ashâbına söverek onları nifakla itham etmeden önce bizzat Ali’ye sövmekte, onu ihanete ve küfre nispet etmektedir.